Bior±c udział w debacie dot. tolerancji, zainteresował mnie post niejakiego Jarka Kefirka, który stwierdził, że tolerancja jest fikcj± i że natura j± wyklucza. Jest to oczywi¶cie kolejny przykład mechanizmów przemocy prezentowanych przez różne dyskursy prawicowe. Autor w notatce stwierdza, że naukowcy przeskanowali homoseksualistom mózgi i okazało się, że pewne jego obszary wygl±dały tak jak u kobiet. Oczywi¶cie, że wygl±dały tak jak u heteroseksualnych kobiet, bo były to fragmenty mózgu determinuj±ce poż±danie względem mężczyzn. Co ciekawe, autor uznaje, że jest to dowód na to, iż homoseksualizm jest zaburzeniem. Przyznam, że uwielbiam logikę prawicow±. Uwielbiam jak prawicowcy twierdz±, iż homoseksualizm warunkowany jest „błędami wychowawczymi”, „nieobecnym ojcem” i „uwiedzeniem w młodzieńczym wieku”, a gdy pokazuje im się dowody na biologiczno-genetyczn± proweniencję homoseksualizmu, to z głupkowatym u¶miechem o¶wiadczaj±, że homoseksualizm jest chorob± wrodzon±. 

Ale w tym punkcie widać wyraĽnie jeszcze jeden bardzo istotny bł±d poznawczy: mylenie opisu rzeczywisto¶ci z interpretacj± rzeczywisto¶ci. Stwierdzenie „kobiecy mózg”, „męski mózg” to jest interpretacja rzeczywisto¶ci, w dodatku uwikłana w obecnie panuj±c± normatywno¶ć płciowo-seksualn±. Nauka, jeżeli ma ambicje obiektywizmu, powinna porzucić tego typu normatywne kategorie, ponieważ jakakolwiek definicja „męskiego/kobiecego mózgu” oznaczać będzie uproszczenie i wykluczenie. Krótko mówi±c ta koncepcja oparta jest na tego typu mentalno¶ci: „istnieje pewien wzór – kobiecy/męski mózg, a jeżeli kto¶ do tego wzoru nie pasuje, to jest gorszy/chory/zaburzony/zboczony”. Ponieważ żyjemy w kulturze heteronormatywnej, to definicja „upłciowionego mózgu” zawierać będzie konkretne tre¶ci dotycz±ce konstrukcji obszarów odpowiedzialnych za poż±danie seksualne. 100 lat temu zapewne dodanoby jeszcze tre¶ci dot. obszarów determinuj±cych uległo¶ć/dominację, agresję/zrównoważenie, aktywno¶ć/pasywno¶ć, introwersję/ekstrawersję itd., ponieważ definicje „kobiety” i „mężczyzny” wła¶nie takie znaczenia zawierały. Kobieta uległa, mężczyzna dominuj±cy. Jeżeli kobieta jest dominuj±ca i ma „dominuj±cy” mózg, to zapewne cierpi na jakie¶ zaburzenia... Albo jak to mówi± prawicowcy: „dominuj±ce kobiety maj± mózgi zbudowane jak  mężczyĽni” (należałoby dodać dominuj±cy mężczyĽni). W rzeczywisto¶ci nie ma żadnych „kobiecych” i „męskich” mózgów, bo nie ma żadnej obiektywnej „męsko¶ci” i „kobieco¶ci”.  To, co nazywamy „kobiecym/męskim mózgiem”, zależy wył±cznie od społecznej definicji płci, która jest całkowicie arbitralna i zależna od kontekstu kulturowego. Definicja „męskiego/kobiecego mózgu” jest niczym innym jak pozbawionym jakiegokolwiek sensu odbiciem aktualnie panuj±cej arbitralnej normatywno¶ci płciowo-seksualnej, a tym samym stanowi kolejny normatywny mechanizm przemocy i wykluczenia. 

Katechetka w szkole zawsze uczyła nas, że „tolerancja” to nie jest katolickie słowo. W tym punkcie wyj±tkowo się z ni± zgadzam. Tolerancja nie jest katolickim słowem, bo katolicyzm nie jest tolerancyjn± religi±, przynajmniej jeżeli chodzi o „etykę seksualn±”. Jako queerowy filozof mogę stwierdzić, że każdy ma prawo do własnej „etyki seksualnej”, także Ko¶ciół katolicki, i co do niej samej jako takiej nie mogę mieć żadnych zastrzeżeń. Problem jednak ze ¶rodowiskiem katolickim polega na tym, iż chciałoby ono zastosować tę etykę nie tylko do samego siebie ale także do wszystkich innych ¶rodowisk, także osób, które nie s± katolikami i nie maj± najmniejszej ochoty do tej etyki się stosować. Na tym wła¶nie polega tolerancja: na przyznawaniu innym ludziom prawa do posiadania własnych pogl±dów. Dotyczy to jeszcze mocniej przypadku orientacji seksualnej, która jest determinowana „odgórnie” i o której sami zainteresowani nie zadecydowali i nie maj± na ni± żadnego wpływu.

Ko¶ciół katolicki nie rozumie, że każdy człowiek ma prawo do własnej definicji seksualno¶ci. Jeżeli jaki¶ katolik uważa homoseksualizm za grzech, to proszę bardzo – ale oznacza to jedynie, że ten katolik nie powinien angażować się z zwi±zki homoseksualne. Nie oznacza to natomiast, że nikt nie może angażować się w zwi±zki homoseksualne, bo inni ludzie mog± mieć inne preferencje i inne pogl±dy. Jeżeli jaki¶ katolik uważa, że małżeństwo homoseksualne jest sprzeczne z boskimi zamysłami to oznacza to, iż nie powinien zawierać małżeństwa z osob± tej samej płci, a nie że nikt nie może zawierać małżeństwa z osob± tej samej płci. Inni ludzie mog± mieć odmienne pogl±dy, które także maj± prawo eksponować. Niestety ¶rodowiska katolickie tego nie rozumiej±.

Cieszę się, że na blogu ukazał się komentarz krytyczny godny uwagi. Jest on jednak godny uwagi nie ze względu na swoje walory poznawcze lecz jako ilustracja kolejnych mechanizmów przemocy jakie obecne s± w naukowych dyskursach opresywnych: mechanizmu biologizacji i esencjalizacji uprzedzeń oraz społecznego wykluczenia.

poczytałam trochę twoich wpisów i przyznam, że s± nudne, jak wypis kilku tekstów z gejowskiej broszurki w różnych odmianach. Ja akurat zajmuję się psychologi± ewolucyjn± i wiem jedno - jeste¶my ludĽmi ponieważ potrafili¶my stworzyć kulturę - wzorce, stereotypy, heurystyki my¶lenia. Trochę sobie przeczę bo zajmuję się także neuropsychologi±, gdzie to nie kultura, a mózg to podstawa. Nie oceniam patriarchatu czy matriarchatu (który z niewielkimi wyj±tkami nie przetrwał do naszych czasów) ani przekazu kulturowego, bo znajduj± się w nim zasady przetrwania społeczeństwa, a konkretnie danej grupy. Bez tych przekazów - dobrych czy złych nie mogliby¶my przetrwać ponieważ jeste¶my bardzo agresywnym gatunkiem wyposażonym głównie w mózg, a nie pazury, futro czy zęby jak inne ssaki. osoby homoseksualne zawsze będ± poza pewnym nawiasem ponieważ burz± porz±dek społeczny, nie przekazuj± genów, nie podlegaj± stereotypowym relacjom damsko-męskim, które pozwoliły nam przetrwać, a które istniej± tylko u człowieka. My¶lę, że to jest przykre zjawisko, ale nie da się tego zmienić, jak wiele innych rzeczy i zjawisk.

Internautka maggie stwierdziła, że "jeste¶my ludĽmi, ponieważ potrafili¶my stworzyć kulturę - wzorce, stereotypy, heurystyki my¶lenia". "Kultura" w tym zdaniu jest eufemizmem homofobii, "wzorce" to przymusowy heteroseksualizm, "stereotypy" to bzdurne mniemania dot. lesbijek i gejów a "heurystyki my¶lenia" to homofobiczna mentalno¶ć. Teraz następuje istotne stwierdzenie, że homofobia wraz z zwi±zanymi z ni± błędami poznawczymi oraz mechanizmami wykluczenia to "kultura", która czyni nas ludĽmi. Pytanie jakie zadaj± o¶wieceni filozofowie nie brzmi jednak "co jest kultur±", bo "kultura czyni nas ludĽmi" lecz "jaka powinna być nasza kultura", "co czyni nas ludĽmi". OdpowiedĽ na to pytanie jest prosta: "miłuj bliĽniego swego jak siebie samego", "nie czyń drugiemu co tobie nie miłe", albo też "nie czyń innym, czego dla siebie nie pragniesz" jak mawiał Konfucjusz. Problem, którego maggie nie dostrzega polega na tym, że równouprawnienie osób homo- i heteroseksualnych a także mężczyzn i kobiet również byłoby elementem kultury "która czyni nas ludĽmi". Elementem innych kultur było składanie ofiar z ludzi albo inne praktyki, które nazwaliby¶my barbarzyńskimi. Nie wiem jednak, czy maggie również skłonna byłaby stwierdzić, że takie kultury "czyni± ludĽmi". W tym punkcie dostrzegamy kolejne mechanizmy przemocy: etnocentryzm, koncentracja na kulturze własnej, stawianie znaku równo¶ci między kultur± w ogólno¶ci a kultur± własn±. Maggie chętnie powiedziałaby, że "kultura czyni nas ludĽmi" ale pod warunkiem że jest to kultura własna. Przypomina mi się zdanie "królowa może jeĽdzić dowolnym samochodem pod warunkiem, że jest to czarny Royce Rolls". 

Kolejna opresywna, wręcz szokuj±ca kwestia: typowo faszystowskie stwierdzenie, że agresja i przemoc s± nieuniknionymi elementami stosunków międzyludzkich. "Bez tych przekazów - dobrych czy złych nie mogliby¶my przetrwać ponieważ jeste¶my bardzo agresywnym gatunkiem wyposażonym głównie w mózg, a nie pazury, futro czy zęby jak inne ssaki." Jest tu także obecny bł±d poznawczy polegaj±cy na przypisywaniu kategorii agresywno¶ci gatunkom, a więc podmiotom choć kategorię tę można adekwatnie zastosować jedynie do opisu zachowań a nie samych podmiotów (bł±d esencjalizacji). Bł±d ten oczywi¶cie otwiera drogę do stwierdzenia, że przemoc w społeczeństwie jest nieunikniona, bo taka jest nasza natura, tak jest ¶wiat stworzony, taki mamy "gatunek". W rzeczywisto¶ci, homofobiczna agresja występuje bo heteronormatywna kultur± j± dopuszcza. 

Kolejny szokuj±cy element: "osoby homoseksualne zawsze będ± poza pewnym nawiasem ponieważ burz± porz±dek społeczny, nie przekazuj± genów, nie podlegaj± stereotypowym relacjom damsko-męskim, które pozwoliły nam przetrwać, a które istniej± tylko u człowieka." Heteronormatywno¶ć nie jest konieczno¶ci±, jest natomiast przejawem przemocy i opresji najgorszego autoramentu, czym¶ z czym powinni¶my walczyć i od czego powinni¶my uwolnić ludzko¶ć. Osoby homoseksualne, owszem burz± porz±dek społeczny, ale... porz±dek  społeczeństwa heteronormatywnego. I nie tylko one burz± - heteronormatywno¶ć burzy każdy człowiek, który stwierdzi, że hetero- i homoseksualizm jest równorzędny. Społeczeństwo heteronormatywne również nie jest konieczno¶ci±. Istniały i istniej± różne kultury gdzie miło¶ć homoseksualna była/jest stawiana ponad heteroseksualn±, np. starożytna Grecja. Maggie po prostu nie jest w stanie abstrahować od kultury, w której się wychowała i używa słow "kultura" i "kultura Zachodu" jako synonimów (podobnie jak "społeczeństwo" i "społeczeństwo Zachodu"). Osoby homoseksualne przekazuj± geny - mog± mieć własne dzieci zapładniane in vitro, mog± także przekazywać geny poprzez dobór krewniaczy. Genów "nie przekazuj±" natomiast księża i zakonnice a nikomu jednak nie przyjdzie do głowy, że może to być argument przeciwko nim. Ten argument jest typowym ad hoc, wymy¶lonym na siłę tylko po to, żeby w jaki¶ sposób uzasadnić heteronormatywn± przemoc. Osoby homoseksualne, owszem, nie podlegaj± stereotypowym relacjom damsko-męskim, ale nie rozumiem dlaczego to ma być argument przeciwko nim. Gatunek ludzki przetrwałby bez tych stereotypów, przecież każda kultura ma inne stereotypy i jako¶ ludzie w różnych kulturach się nadal rozmnażaj±. Niestety to kolejna ilustracja miałko¶ci intelektualnej tego typu argumentów. 

Jeszcze mały, zło¶liwy komentarz na marginesie odno¶nie opresywnego dyskursu psychologii ewolucyjnej. Zdaniem niektórych psychologów ewolucyjnych mężczyzna ma nieproporcjonalnie (względem innych naczelnych) dużego penisa jako przystosowanie do gwałcenia kobiet. Z tego, zgodnie z logik± "natury", trzeba wyci±gn±ć wniosek, że należy dokonywać gwałtów.  Jeżeli natura dała nam zło, to nie należy tego zła celebrować ale się od niego uwalniać. Na tym wła¶nie polega bł±d tego rodzaju dyskursów. Oczywi¶cie, podany przeze mnie przykład jest kuriozalny i od razu jeste¶my w stanie doj¶ć do wniosku, że tego typu mentalno¶ć jest błędna. Jednak gdy zamiast gwałtów i penisa mówi się o małżeństwach homoseksualnych to niestety tę błędn± mentalno¶ć często przyjmujemy. Wła¶nie ze względu na to homofobiczne, heteronormatywne torowanie my¶lenia, które zmusza nas do uznawania za adekwatne kuriozalnych argumentów wtedy, gdy z tym torem s± zgodne.

Jaki¶ czas temu wystartowała znakomita inicjatywa nagrywania coming outów. W zwi±zku z tym przyszło mi do głowy parę refleksji na ten temat. Ta konieczno¶ć „ujawniania się”, „wychodzenia z szafy” jest kolejnym mechanizmem przemocy, zwi±zanym z heteronormatywn± konfiguracj± kultury. Heteronormatywna kultura zakłada, że każdy człowiek (każdy podmiot dyskursu społecznego) jest heteroseksualny. Heteroseksualno¶ć jest obowi±zkiem, którego nie przestrzeganie karane jest wykluczeniem. W ten sposób tworzy się heteroseksualny Matrix – złudzenie, że heteroseksualizm jest powszechny, jedyny, wła¶ciwy i konieczny, natomiast homoseksualizm jest degeneracj±, dyshonorem i obrzydliwo¶ci±. Coming out, czyli stwierdzenie, że kto¶ jest homoseksualny przełamuje (dereguluje) ten Matrix – uobecnia także alternatywn±, homoseksual± narrację dotycz±c± seksulno¶ci. Za każdym razem, gdy kto¶ dobrowolnie mówi „jestem gejem”, „jestem lesbijk±” niszczy stabilno¶ć Matrixu, heteronormatywno¶ci. 

Z drugiej jednak strony należy cały czas mieć na uwadze fakt, że takie kategorie jak „heteroseksualista” czy „homoseksualista” (nazwany potem eufemistycznie „gejem”) zostały skonstruowane przez sam Matrix – wła¶nie po to, aby uporz±dkować rzeczywisto¶ć, podzielić j± na to, co normalne i nienormalne oraz ostatecznie po to, by to co „nienormalne” wykluczyć, wymazać z przestrzeni publicznej. Wcale nie mamy obowi±zku utożsamiać się z jakimikolwiek z tych kategorii, zwłaszcza jeżeli weĽmiemy pod uwagę fakt, iż zaci±gnięto za nimi tysi±ce arbitralnych i nieadekwatnych znaczeń (typu „kawa z mlekiem jest pedalska”). To s± wła¶nie interesuj±ce kwestie, którymi zajmuj± się teoretycy kultury: którzy opisuj± w jaki sposób poż±danie seksualne stało się podstaw± do nadania iluzorycznej (fantazmatycznej) tożsamo¶ci. Tożsamo¶ć natomiast uznawana jest przez społeczeństwo za konstytutywny, substancjalny element nas samych, który siedzi głęboko w nas. W rzeczywisto¶ci jednak posiadać tożsamo¶ć kobiety/mężczyzny/homoseksualisty/heteroseksualisty nie oznacza mieć czego¶ w sobie lecz wykonywać takie a takie działania. Z tego powodu heteroseksualista zostanie nazwany „pedałem” jeżeli ubierze krzykliwe ubrania i zacznie się malować. Kobieta stanie się mniej „kobieca” jeżeli zetnie włosy i ubierze garnitur z krawatem. Innymi słowy wszystkie te tożsamo¶ci maj± charakter performatywny. W zwi±zku z tym, nawet jeżeli odczuwamy okre¶lony rodzaj poż±dania seksualnego to wcale nie musimy wnioskować z tego o naszej tożsamo¶ci, zwłaszcza jeżeli tożsamo¶ci, które kultura daje nam do wyboru s± tak nieadekwatne, arbitralne, a do tego normatywizuj±ce. Możemy poprzestać na stwierdzeniu, że „lubimy osoby tej samej płci” bez jakiegokolwiek dookre¶lania się i wikłania w dyskurs podmiotowo-tożsamo¶ciowy.

Moje ulubione nagrania:

Wła¶nie przeczytałem historię pewnej kobiety, której m±ż okazał się być gejem. :) Po dwunastu latach heteroseksualnego małżeństwa w końcu odważył się powiedzieć jej prawdę. Pytanie brzmi: dlaczego tak się stało, dlaczego niektórzy „geje” jak to nazwano w artykule wi±ż± się z kobietami, żeni± się, maj± z nimi dzieci, a po ilu¶ tam latach nie wytrzymuj± i odchodz± do kochanka? Oczywi¶cie, czę¶ć winy leży po stronie tego mężczyzny, który znalazł sobie żonę aby udawać heteroseksualistę. Należy jednak zadać pytanie dotycz±ce genezy takiego zachowania: czy on chciał udawać hetero dla jakiego¶ kaprysu, żartu, z powodu psychopatii lub cmentarnego poczucia humoru? Nie, on chciał udawać hetero, ponieważ zmusiło go do tego społeczeństwo – heteronormatywne otoczenie, w którym się wychował i w którym uczestniczył. To jest oczywi¶cie jeden z mechanizmów przemocy: gdy mężczyzna nie ogl±da się za kobietami a jego kolega mówi „stary, co z tob±?” To krótkie stwierdzenie jest jak szczyt góry lodowej, której dalsza czę¶ć ukryta jest po¶ród asumpcji: niewypowiedzianych tre¶ci kulturowych. „Co z tob±” oznacza, że musisz być heteroseksualny, że musisz poż±dać kobiet, ogl±dać się za nimi, pragn±ć ich, zaliczać je, aby udowodnić swoj± męsko¶ć. Jeżeli natomiast tego nie czynisz to „co¶ jest nie tak”.

Najgorsze w tym wszystkim jest to, że niektóre z kobiet, których wypowiedzi zamieszczono w artykule nadal uczestnicz± w mechanizmach przemocy: „co powiem dzieciom – że ich ojciec jest homoseksualist±?” Tu wyraĽnie widzimy asumpcję, że bycie „homoseksualist±” to jest co¶ okropnego, przerażaj±cego, wstydliwego. Następnie te same kobiety dziwi± się, że ich mężowie chcieli od tej kategorii „homoseksualisty” uciec, broni±c się przed ni± rękami i nogami. Jak mówi jeden z nich: „Zawsze czułem, że co¶ jest nie tak. My¶lałem, że uda mi się to stłumić, przepraszam”. Kulturowe mechanizmy przemocy s± wszechobecne i działaj± na każd± partycypuj±c± w tej kulturze jednostkę, także na jednostki wykluczone. To zjawisko nazywamy opresj± zinternalizowan±. Niektórzy mężczyĽni, gdy czuj±, że poci±gaj± ich inni mężczyĽni „zamiast” kobiety s± przerażeni, uważaj±, że „co¶ jest nie tak”. Ale – co? Z ich seksualno¶ci± jest wszystko w porz±dku, wszak – jak głosi nauka – homoseksualizm jest jednym z wariantów poż±dania seksualnego równorzędnym względem heteroseksualizmu. „Co¶ nie tak” jest jednak z postrzeganiem homoseksualizmu przez społeczeństwo, które depreconuje, wyklucza, niszczy, nienawidzi, gardzi i poniża tych, którym podobaj± się osoby tej samej płci. Pomimo faktu, iż o tym rodzaju poż±dania sami zainteresowani nie zadecydowali ani na niego nie maj± żadnego wpływu. To „co¶ nie tak” wyraża wła¶nie lęk przed reakcj± społeczeństwa, lęk przed byciem ofiar± opresji i przemocy najgorszego autoramentu. 

Artykuł

Znajomy podał mi adres internetowy intelektualnego szamba, pardonnez le mot. Mówię intelektualnego szamba, bo stwierdzenie „zaburzenia prawicowe” byłoby eufemizmem. Chodzi mi o serwis internetowy Frondy – czasopisma zrzeszaj±cego ludzi o największym skrzywieniu my¶lenia, jakie tylko można sobie wyobrazić. Oczywi¶cie jest to opresywny dyskurs prawicowy, więc nie należy się dziwić, że nienawi¶ć i wykluczenie s± tam elementami standardowymi. Zainteresowały mnie komentarze tych ludzi do stwierdzenia pewnego księdza, że należy szanować prawo człowieka do kapłaństwa zarówno w przypadku mężczyzn, jak i kobiet. Równo¶ć i wolno¶ć to pojęcia od których prawicowcy dostaj± wymiotów, dlatego oczywistym jest, że takie stwierdzenie nie przypadło do gustu czytelnikom portalu. Bardzo ciekawa w kontek¶cie studiów genderowo-queerowych jest wypowiedĽ niejakiego Roberta:

Podam jeden argument dla którego kobieta nigdy nie powinna być Kapłanem.Z ludzkiego i duchowego punktu widzenia.Jako człowiek grzeszny i ułomny widz±c urocz± Kapłankę prowadz±c± Mszę ¦więt± mógłbym ulegać jej urokowi osobistemu,jak uległ i Adam.Resztę powinien zrozumieć każdy...

Obserwuj±c rozłożenie podmiotu i przedmiotu seksualno¶ci, zwróćmy uwagę na to, jak ta wypowiedĽ jest ukontekstualizowana w patriarchaln± pogardę względem kobiet. Kobieta nie może być kapłanem, bo wzbudzałaby poż±danie seksualne heteroseksualnych mężczyzn na mszy. Natychmiast do głowy inteligentnego człowieka przychodzi wnioskowanie per analogiam: mężczyzna nie może być kapłanem, bo wzbudzałby poż±danie seksualne heteroseksualnych kobiet. Pytanie brzmi, dlaczego brana jest pod uwagę tylko jedna z wersji tego argumentu, natomiast analogia, choć posiada taki sam status epistemologiczny, jest pomijana? Oczywi¶cie – chodzi tu o fakt, że w patriarchacie to mężczyzna jest podmiotem dyskursu społecznego, kobieta natomiast nie ma znaczenia: nie maj± znaczenia uczucia kobiet, nie ma znaczenia poż±danie seksualne kobiet, nie ma także znaczenia uczucie powołania kapłańskiego, jeżeli dotyczy ono kobiet. Tę narrację widzimy tu na poziomie głębokim, ukrytym (asumpcjonalnym). To, co jest kobiece, jest w patriarchacie nieważne. Kobiety oczywi¶cie mog± „ulegać urokowi osobistemu” kapłanów-mężczyzn, ale jakie ma znaczenie to, że kobieta komu¶ ulega lub nie? Czym innym jest natomiast to samo „uleganie”, jeżeli dotyczy mężczyzn: takie „uleganie” się liczy, jest ważne i na jego podstawie można skonstruować argument przeciw kapłaństwu kobiet.

Często spotykam się z sytuacj±, kiedy jaki¶ seksownie ubrany mężczyzna nazywany jest "gejem". Sk±d to się bierze, że tępy lud stawia znak równo¶ci między gejami a seksownymi mężczyznami? :) Oczywi¶cie jest to jednen z mechanizmów heteronormatywnego patriarchatu. W patriarchacie to mężczyzna jest podmiotem seksualno¶ci, kobieta za¶ przemiotem. To kobieta ma się stroić, kobieta ma być piękna, kobieta ma nosić seksowne ubrania. Wszystko dla przyjemno¶ci mężczyzn, bo to oni stanowi± podmiot: to im należy się podobać, to oni maj± decydować, która kobieta jest piękniejsza a która brzydsza na konkursach Miss. To kobiety maj± się stroić dla mężczyzn, a nie odwrotnie. Kim jest zatem mężczyzna, który dba o swoj± urodę, wygl±d, ubrania itp.? Tak, jest „gejem”, z powodu tego heteronormatywno-patriarchalnego uwikłania my¶lenia. Wła¶nie przez to uwikłanie lud nie jest w stanie poj±ć, że ten seksowanie ubrany i wypielęgnowany mężczyzna może chcieć podobać się kobietom. Na poziomie głębokim bowiem cały czas nadaje się status podmiotu jedynie mężczyznom. Jeżeli zatem mężczyzna się stroi, to musi stroić się dla innych mężczyzn, bo to oni s± podmiotem, a nie kobiety. St±d tylko jeden krok do stwierdzenia, że jest on „gejem”.  

Zaczęło się tr±bienie w telewizji o przyszłorocznej europaradzie, która ma się odbyć w Warszawie. Wkurzaj±ce jest, że gdy mowa o gejach (o lesbijkach w ogóle się nie mówi), to pokazuje się same gołe tyłki. Gej to goły tyłek. Wkurzaj±ce jest takie napełnianie domknięt±, jednoznaczn± tre¶ci± worka z napisem "homoseksualista" ipomijanie ogromnej różnorodno¶ci tożsamo¶ci homoseksualnych. To mniej więcej tak, jakby o heteroseksualizmie mówić tylko w kontek¶cie burdeli i tirówek, całkowicie ignoruj±c inne rodzaje relacji. 

Fakty TVN